Festivalin ilk gününde adını Leonard Cohen'in şarkısından alan gala filmi "Take This Waltz - Bu Dans Senin" vardı. Aslen oyuncu olan Sarah Polley'nin 2. uzun metrajlı filminde başrollerde bu senenin önemli isimlerinden Oscar adaylı Michelle Williams, komedi filmlerinde sıkça gördüğümüz Seth Rogen başrollerde, Sarah Silverman ve Luke Kirby gibi isimlerse yardımcı rollerde yer alıyor.
Önncelikle şunu söylemeliyim Kanada'da geçen film konu olarak çok orjinal değil. Evli çiftlerin yaşadığı sorunlar sonucunda tarafların birbirlerini aldatması temelindeki konuya Polley'nin bakış açısı, arada daha sonra değineceğim bazı sahneler oldukça güzel olsa da filmi Revolutionary Road veya Little Children gibi filmlerle karşılaştırmamak gerek. Senaryoda ve yönetmenlikte bir takım problemler olduğu açık, ama bunu yönetmenin gençliğine ve acemiliğine bağlıyorum.
Filmin konusuna geçmeden önce görüntü ve müziklerden bahsetmek istiyorum, sanıyorum özellikle bu ikisine ciddi emek harcanmış, müziklerin seçimi harika. Ayrıca neredeyse her sahnede ki yukarıda da görebiliyorsunuz mavi-yeşil-kırmızı-sarı gibi renklerin kullanımı var. Senaryoyu, oyunculukları beğenmeseniz bile sadece görüntü ve müzik için bile bu film izlenir.
Filmin konusuna dönersek; 5 yıldır evli olan Margot ve Lou'nun evlilikleri artık rutine bağlanmıştır, tek amacı ve işi tavuk yemekleri hakkında kitap yazmak olan Lou'nun, Margot'yu sevmesine ve ona çok iyi davranmasına rağmen henüz 28 yaşında eşine olan tutkusu ki buna cinsel yaşamları da dahil kaybolmuş. Bütün bunların sonucunda Margot tesadüfen tanıştığı ama daha sonra aynı sokakta yaşadığını öğrendiği sanatçı kişilikli Daniel'e aşık oluyor, filmin tamamı Margot'nun gelip gitmelerini ve "iki arada bir derede" kalmalarını temel alıyor. En büyük korkusu aktarmalı uçağı kaçırmak olan Margot'nun film boyunca kocasına sadık kalma ve yakışıklı havalı sanatçıya kapılııp gitme arasında kaldığını hissediyoruz.
Michelle Williams Margot rolünde yapabileceğinin en iyisini yapmış, filmin %70'i zaten onun etrafında geçiyor, Seth Rogen'in rolü fazlasıyla karikatürize olduğu için zorlanmış. Sarah Silverman'ın alkoliği canlandırdığı kısa rolünde de başarılı olduğunu söyleyebilirim.
Take This Waltz size bazı soruları sorduracak, bazı noktalarda sıkılsanız bile Polley'nin mesajını alacaksınız diye düşünüyorum, bundan sonrasını filmi seyretmiş olanlar okusun. Bir ekleme daha Kanada hakikaten sıkıcı bir yermiş ve "Video killed the Radio star", bu şarkıyı dinlemeyeli uzun zaman olmuş.
Spoiler
Filmde en çok beğendiğim sahnelerden biri Lou ile Margot'nun küsken cam arkasından öpüşmesiydi, gerçekten de bu çiftin arasında bir sevgi olsa da aralarında kalın bir cam var. Bir diğer sahne de oyun alanından birçok spot ışığı ve gürültülü bir müzik eşliğinde dönerken birden müziğin ve ışığın kesilmesi sonucu hayatın soğuk ve tek renkli gerçeğine dönüşünün resmedildiği andı.
Senaryo ve kurguda problemler var demiştim, evlilik ilişkisini ele alırken gerçeklik biraz abartılmış durumda, Margot ve Lou'nun birbirlerine yaptığı şakalar, 5 yıldır evli olan insanların ortaokul lisedeki çocuklar gibi ağzıyla dudağıyla garip sesler çıkarması pek normal değil. Tabii aşık olunan sanatçı ruhlu Daniel'in hayatını çek çek çekerek kazanması da zorlama olarak düşünülebilir. Bir problem de filmin sonunun iyi bağlanamaması, bazı noktalarda film bitecek sanıyorsunuz. Oysa filmin sonundaki mesaj daha basit bir şekilde verilebilirdi.
Sonuç olarak Margot 30 yıl beklemeyip, aşkının peşinden gitse de bir süre sonra aslında sorunun kişilerde değil evlilik müessesesinde olduğu belirtiliyor. İlk başta sadece tek bir yatak bulunan tavan arasındaki evde yaşanan aykırı birkaç durumdan kısa bir süre sonra yavaş yavaş normal bir eve benzemesi ve Margot'nun filmin başında evde yemek pişirirken gördüğümüz halinin aynen gösterilmesi bu fasit dairede dönüp durulacağı gerçeğini adeta gözümüze sokuyor.
